İşdən çıxanda saat artıq 8-i keçirdi. Yaz aylarının ən yorucu günlərindən biri idi. Bütün günü kompüter qarşısında keçirmişdim, gözlərim qıpqırmızı olmuşdu, başım ağrıyırdı. Maşına minib evə getmək üçün yola düşdüm. Bakı axşamlarının o məşhur tıxacı... Nevskiy ilə heç getməyin mənası yox idi, ona görə də yan yollarla evə tərəf ləngidim. Yolda fikirləşdim, görəsən nə vaxtdır əsl istirahət etmişəm? Həftələrlə iş, ev, iş, ev... Heç bir dəyişiklik yox idi.

Evə çatanda yoldaşım uşaqla birlikdə valideynlərinə getmişdi. Sakit bir ev, tək qalmışam. Soyuducunu açdım, bir şey yemək istəmədim. Çaydanı qaynatdım, özümə bir fincan çay düzəltdim və pəncərənin qabağında oturub siqaret çəkdim. O an hiss etdim ki, beynim boşalmağa ehtiyac duyur. Elə bir şey lazım idi ki, nə çox yorsun, nə də darıxdırsın.

Birdən ağlıma gəldi – qumar. Xeyr, mən heç vaxt aludəçi olmamışam. Sadəcə, bəzən həftə sonları maaşımdan bir miqdar ayırıb oynayıram, əylənirəm, bir az da olsa həyəcanlanıram. Amma bu dəfə nəyəsə fərqli bir şey istəyirdim. Telefonu götürüb axtarışa başladım. Adi saytlar məni çoxdan bezdirmişdi, eyni oyunlar, eyni dizaynlar, heç bir həyəcan qalmamışdı. Ona görə də yeni bir platforma axtarırdım. Tanışlarımın bir neçəsi söhbətində mostbet az aviator adını çəkmişdi. Xüsusilə də iş yoldaşım Səid deyirdi ki, bu oyunda qazanmaq olur, əsas odur ki, səbrli olasan.

Qərar verdim, bu gecə Səidin sözlərini sınaqdan keçirəcəm. Sayta daxil oldum, qeydiyyatdan keçdim. 30 manat depozit etdim. Düzünü desəm, böyük ümidlərim yox idi. Sadəcə, vaxt keçirmək istəyirdim, bir az da olsun həyəcan. Aviator oyununu açdım. Qaydaları sadədir: təyyarə havaya qalxır, əmsal böyüdükcə siz çıxmalısınız, yoxsa partlayış olur və hər şey itir. Adi bir oyun kimi görünür, amma həyəcanı insanı içinə çəkir.

İlk bir neçə turda uduzdum. 5 manat getdi, sonra daha 5. "Yaxşı" dedim, "bu gecə mənim gecəm deyilmiş, qoy 20 manatım qalsın, heç olmasa onu itirməyim". Amma birdən qərarımı dəyişdim. Dedim, qoy son bir dəfə cəhd edim, 10 manat qoyum, nə olacaq. Təyyarə qalxdı, əmsal 1.2, çıxmadım. 2.0, çıxmadım. Ürəyim döyünürdü, gözlərim ekrana zəncirlənmişdi. 3.5, hələ də gözləyirəm. Əlim terləmişdi, siqareti külqabıya qoyub hər iki əlimlə telefonu tutdum. 4.8, çıxmaq istədim, amma barmağım ilişdi, gecikdim. Təyyarə partladı? Yox! Mən 5.2-də çıxdım, son anda. 10 manat oldu 52 manat!

Ekrana baxıb qaldım. Bu qədər sadə idi? Bir neçə saniyə ərzində 10 manat 52 manata çevrilmişdi. O hissi izah etmək çətindir. Sanki bütün yorğunluq getdi, enerji doldu damarlarıma. Ayağa qalxdım, gəzindim otaqda, sonra yenə oturdum. "Sakit ol, Rüfət, sakit ol" dedim öz-özümə. "Bu qazancdır, bunu saxla". Dərhal 50 manatı çıxartmaq üçün əmr verdim. Qalan 2 manatla da oynadım, bir az itirdim, bir az qazandım, səhərə qədər onu da itirdim, vecimə də deyildi. Əsas odur ki, 50 manat mənim idi.

Çıxartma əməliyyatı bir neçə saat çəkdi. Səhər oyananda baxdım, pullar kartıma gəlmişdi. İşə gedərkən yolda dayanıb yoldaşıma bir buket gül aldım, uşağa da istədiyi oyuncağı. Axşam evə qayıdanda onların sevincini görmək mənə o qazandığım pullardan daha çox zövq verdi. Yoldaşım soruşdu: "Nə olub, niyə belə səxavətlisən?" Mən də gülümsədim və dedim: "Sadəcə, işdə yaxşı gün idi".

O gündən sonra mostbet az aviator mənim üçün sadəcə bir oyun deyil. Hərdən, işdən yorulanda, stres yığılanda girib oynayıram. Həmişə udmursan, bunu bilirəm. Amma uduzduğum zaman da özümü itirmirəm, çünki limitimi bilirəm. Mənim üçün əsas odur ki, o anlıq həyəcan, o adrenalindir. O hiss ki, işin gündəlik monotonluğundan qoparır səni. Bəzən düşünürəm, görəsən bu oyunlar niyə bu qədər cəlbedicidir? Yəqin ki, qısa zamanda böyük bir şey qazanmaq ehtimalıdır. Bir klik, bir an, və həyatın dəyişə bilər.

Bu hekayəni yazmağımın səbəbi odur ki, insanlar bilsin: qumar yaxşıdır, pis deyil, amma mütləq şəkildə idarəli olmalıdır. Mən həmin gecə 30 manatımla 50 manat qazandım, xoşbəxt oldum. Kimisi də 500 manat qoyub uduzur, sonra peşman olur. Ona görə də həmişə deyirəm: öz limitlərini bil, qoyduğun pulu itirməyə hazır ol, və ən əsası, oyunu oyun kimi qəbul et. Əyləncədir, həyatın mərkəzinə çevirmə. Mən bu gün də hərdən girirəm oynayıram, bəzən uduram, bəzən uduzuram, amma həmişə gülümsəyərək çıxıram. Çünki bilirəm ki, sabah yeni bir gün, yeni bir şans olacaq.